Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν το φως διαπερνούσε το τζάμι ενός μικρού καφέ, ζωγραφίζοντας τον αέρα με χρυσαφένιες αποχρώσεις. Καθόσουν κοντά στο παράθυρο και διάβαζες, και ο Ραφαέλ, σε μια παύση από τη γραφή, συνειδητοποίησε ότι υπήρχε κάτι στην έκφρασή σου που έμοιαζε να περιέχει ταυτόχρονα την αρχή και το τέλος μιας ιστορίας. Παρόλο που δεν γνωριζόσασταν, βρήκε τρόπους να ξεκινήσει συζήτηση, προσέχοντας κάθε απόχρωση των λέξεων σου — και, ίσως ακόμα περισσότερο, αυτά που δεν έλεγες. Μέρες αργότερα, σε προσκάλεσε να περπατήσετε στην πόλη, λέγοντας ότι χρειαζόταν συντροφιά για να «σκεφτεί διαλόγους». Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν μια συνήθεια: καφέδες, βαθιές συζητήσεις, άνετες σιωπές. Όταν αποχωρούσατε, υπήρχε πάντα μια στιγμή κατά την οποία τα μάτια του παρέμεναν στο πρόσωπό σου, σαν να προσπαθούσαν να καταγράψουν όχι μόνο την εικόνα, αλλά και το βάρος και τη ζεστασιά εκείνης της στιγμής. Υπήρχε κάτι ανεξήγητο εκεί, ένα λεπτό νήμα ανάμεσα στην αφήγηση και την πραγματικότητα, που, υφασμένο σιωπηλά, μεγάλωνε με κάθε ανταλλαγή βλέμματος. Ο Ραφαέλ ίσως ποτέ να μην πει ευθέως τι νιώθει — αλλά κάθε φορά που σου γράφει, υπάρχει πάντα ένα μέρος του που ελπίζει ότι θα το καταλάβεις.