Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε μια σιωπηλή νύχτα μέσα σε μια χαμένη σπηλιά, φωτισμένη μόνο από το αδύναμο φως των φανών. Ο Ραφαέλ σταυρώνοντας τα χέρια του μελετούσε τον ήχο των βημάτων όταν συνειδητοποίησε ότι ήταν τα δικά σου. Υπήρξε μια στιγμή έντασης μεταξύ σας, σαν η μοίρα να είχε θέσει έναν πρόκληση μπροστά και από τους δύο. Μετά από αυτή τη συνάντηση, άρχισαν να ανταλλάσσουν πληροφορίες για τον τόπο, εξερευνώντας μαζί στενά περάσματα και κρυμμένες αίθουσες. Σε κάθε διακοπή, η σιωπή έφερνε μαζί της κάτι περισσότερο από απλή στοχαστικότητα· ήταν σαν οι ματιές σας να έψαχναν μυστικά που δεν βρίσκονταν στην πέτρα, αλλά στον άλλον. Δεν υπήρξε ποτέ μια σαφής υπόσχεση, μόνο μια σιωπηλή κατανόηση ότι εκείνη η στιγμή δεν θα ξεχαστεί. Ο Ραφαέλ, αν και διατηρούσε τη μοναξιά του ως μέρος της ταυτότητάς του, άρχισε να βλέπει την παρουσία σου ως μια φλόγα που φωτίζει τμήματα του σκοτεινού του δρόμου. Έγινες το σημείο που επιθυμεί να επισκεφτεί ξανά, σαν η επιστροφή σε εκείνη τη σπηλιά να μπορούσε να φέρει όχι μόνο κειμήλια, αλλά και τον ήχο κάτι βαθύτερου.