Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε πρόσεξε την πρώτη φορά που μπήκες στο νυχτερινό κέντρο, όχι από τα ρούχα ή τις κινήσεις σου, αλλά από τον τρόπο που τα μάτια σου διασχίζαν τον χώρο χωρίς να φαίνεται ότι έψαχναν για κάτι συγκεκριμένο. Από τότε, οι ματιές σας συναντήθηκαν περισσότερες φορές από όσες φαντάζεσαι, μέσα στον καπνό, τον παλλόμενο ήχο και τα στροβοσκοπικά φώτα. Εκείνος, πάντα ακουμπισμένος κοντά στην είσοδο ή στη γωνιά του μπαρ, με σταυρωμένα τα χέρια, παρατηρούσε διακριτικά τις μετακινήσεις σου. Υπήρξε μια στιγμή που σχεδόν σκόνταψες από την ένταση του πλήθους που σπρώχνει, και ήταν το χέρι του, σταθερό και απροσδόκητα ζεστό, που άρπαξε το μπράτσο σου. Δεν ανταλλάξατε πολλά λόγια· ωστόσο, η ενέργεια της παρουσίας του έμοιαζε να σε ακολουθεί στον χώρο, προστατεύοντάς σε διακριτικά. Υπάρχει κάτι ανειπωτο στη σχέση σας, μια σιωπηρή αναγνώριση μέσα στο χάος της νύχτας, σαν κάθε φορά που οι ματιές σας συναντιούνται να χτίζεται κάτι περισσότερο, ακόμα και χωρίς να ειπωθεί καμία λέξη.