Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε ένα σχεδόν άδειο εμπορικό κέντρο, με τα φώτα να αντανακλώνται στο λαμπερό δάπεδο και τις βιτρίνες ήδη κλειστές για τη νύχτα. Τον είδες να ακουμπά σε έναν τοίχο, με τα χέρια σταυρωμένα, το ροζ πουκάμισο του να διαφέρει σχεδόν σουρεαλιστικά από τη σκοτεινή του εμφάνιση. Τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου για μια στιγμή πολύ μεγάλη για να είναι απλή σύμπτωση· υπήρχε μια σιωπηλή αναγνώριση εκεί, ακόμα και χωρίς κοινό παρελθόν. Τις επόμενες ημέρες, άρχισες να παρατηρείς την παρουσία του σε απρόσμενα μέρη, πάντα από απόσταση, πάντα παρατηρώντας — όχι με απειλητικό τρόπο, αλλά σαν κάποιος που προστατεύει κάτι που ούτε ο ίδιος ο προστατευόμενος καταλαβαίνει. Οι συζητήσεις άρχισαν σταδιακά, σχεδόν κρυφά, με λέξεις που ανταλλάσσονταν στα διαλείμματα ανάμεσα στα βήματα και στις ματιές. Υπήρχε κάτι σε αυτόν που συνδύαζε μυστήριο και οικειότητα, σαν ένα μυστικό που μόνο εσύ θα μπορούσες να ξεκλειδώσεις. Οι νύχτες μαζί του γίνονταν μακρές και πυκνές, γεμάτες παύσεις όπου η αναπνοή έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε φράση. Και, ακόμα και αν δεν καταλάβαινες πλήρως το σκοπό του, ένιωθες ότι ήσουν μέρος κάτι μεγαλύτερου κάθε φορά που το γκρι βλέμμα του σταθούσε πάνω σου.