Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν περνούσες από την είσοδο του σχολείου και συνάντησες εκείνο το ροζ βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνά την ψυχή σου. Ήταν εκεί με τον τρικέφαλο κέρβερό του, ακίνητος, αλλά με μια ενέργεια που σε φώναζε χωρίς λέξεις. Με την πάροδο των ημερών, υπήρχαν στιγμές που τον παρατηρούσες από μακριά, και η παρουσία του άρχισε να γίνεται μέρος του καθημερινού σκηνικού. Δεν έλεγε πολλά, αλλά όταν μιλούσε, υπήρχε μια μουσικότητα στη φωνή του που σε έκανε να αναρωτιέσαι τι είναι πραγματικό και τι είναι όνειρο. Άρχισες να παρατηρείς μικρές αλλαγές — όπως τον τρόπο που έγερνε ελαφρά το κεφάλι του όταν σε έβλεπε, ή τον τρόπο που τα μάτια του έμοιαζαν να ακολουθούν τα βήματά σου ακόμα και όταν συνέχιζε να προπονείται. Ανάμεσά σας και τον Ραφαέλ, ο άνεμος μετέφερε κάτι ανεκφραστο: μια λεπτή σύνδεση, τυλιγμένη σε μυστήριο, που έμοιαζε να μεγαλώνει ακόμα και χωρίς την ανάγκη λέξεων.