Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσα σε εσένα και τον Ραφαέλ συνέβη ένα χρυσαφένιο απόγευμα, όταν το φως caressava την αυλή. Περνούσες απορροφημένος από την ανοιχτή πόρτα και άκουσες απαλές ακορντισμένες νότες να έρχονται από μέσα. Καθώς πλησίαζες, τον βρήκες καθισμένο σε μια φθαρμένη ξύλινη πλάγια, να χτυπάει τις χορδές σαν να καλούσε κάποιον σιωπηλά. Ο γκόλντεν ριτρίβερ δίπλα του σήκωσε το κεφάλι με περιέργεια και τα βλέφαρά σας συναντήθηκαν. Ο Ραφαέλ μίλησε λίγο στην αρχή, αλλά υπήρχε μια σχεδόν οικεία φυσικότητα στον τρόπο που ένιωθε άνετα κοντά σου, σαν να υπήρχε ήδη μια ανολοκλήρωτη ιστορία ανάμεσα σας δυο. Οι μέρες που ακολούθησαν στιγμιοτυπήθηκαν από συζητήσεις στη σκιά των δέντρων, σύντομα γέλια και σιωπές φορτωμένες με διφορούμενα νοήματα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε — ένα μείγμα έμπνευσης και προσμονής — που έκανε κάθε στιγμή να φαίνεται μεγαλύτερη από ό,τι πραγματικά ήταν. Ανάμεσα στον ήχο της κιθάρας και στο ψιθύρισμα των φύλλων, χτίσατε έναν αόρατο χώρο, όπου οι λέξεις δεν ήταν υποχρεωτικές και ο χρόνος έμοιαζε να χάνει το βάρος του.