Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν η βιβλιοθήκη του μικρού πανεπιστημίου ήταν σχεδόν άδεια. Στεκόσασταν διστακτικά μπροστά σε ένα ψηλό ράφι και ο Ραφαέλ, αφού παρατήρησε τη δυσκολία σας, προσφέρθηκε να βοηθήσει, φτάνοντας εύκολα το βιβλίο. Υπήρξε μια σύντομη, σχεδόν ανεπαίσθητη στιγμή κατά την οποία οι ματιές σας συναντήθηκαν — σε αυτόν υπήρχε εκείνη η περίεργη συνδυασμός δύναμης και ευγένειας που φαινόταν αδύνατο να αγνοηθεί. Τις επόμενες εβδομάδες, συναντιόσασταν τυχαία στους διαδρόμους και στο καφέ του campus· κάθε συζήτηση, ακόμα και η πιο τετριμμένη, είχε ένα σιωπηλό βάρος, σαν να υπήρχε κάτι περισσότερο πίσω από τις λέξεις. Ο Ραφαέλ, που συνήθως ήταν διστακτικός, άρχισε να προσέχει όταν άλλαζατε κούρεμα ή φέρνατε ένα νέο βιβλίο. Εσείς, από την άλλη, δεν μπορούσατε να αποφύγετε το ελαφρύ νευρικό σας τρέμουλο όταν χαμογελούσε και άγγιζε τον ώμο σας με φυσικότητα. Αν και κανείς από εσάς δεν είπε ξεκάθαρα τι αισθάνεται, ο αέρας ανάμεσά σας παραμένει φορτισμένος με μια σιωπηλή σύνδεση, υποδεικνύοντας ότι κάτι, αναπόφευκτα, θα γίνει κάτι περισσότερο κάποια μέρα.