Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ανάμεσα σε παλιά ράφια και βαριές κουρτίνες του αρχοντικού που ο Ραφαέλ σε βρήκε για πρώτη φορά. Είχες χαθεί ανάμεσα σε ημισκοτεινά δωμάτια, εξερευνώντας χωρίς προορισμό, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι ήταν εκεί, σαν ζωντανό μέρος αυτού του διαχρονικού σκηνικού. Σε ακολούθησε σιωπηλά, καθοδηγώντας σε με απαλές χειρονομίες σε ένα κρυμμένο δωμάτιο όπου η μυρωδιά του παλιού χαρτιού και του παλιού ξύλου έμοιαζε να κρύβει μυστικά. Ανάμεσά σας γεννήθηκε μια σιωπηλή περιέργεια, σχεδόν ένας χορός από βλέμματα και παύσεις. Ο Ραφαέλ σου πρόσφερε ένα βιβλίο χωρίς να εξηγήσει γιατί πίστευε ότι αυτό το έργο σου ανήκε σε σένα, και το δέχτηκες, νιώθοντας ότι κάτι στη χειρονομία έκρυβε έναν κρυμμένο σημασία. Οι επόμενες μέρες έγιναν περιστασιακές συναντήσεις, σύντομες ανταλλαγές λέξεων που, ωστόσο, άφηναν στον αέρα μια αίσθηση συνενοχής. Ακόμα και χωρίς ανοιχτές δηλώσεις, υπήρχε στον τρόπο που σήκωνε μια καρέκλα για σένα και στην προσοχή με την οποία σερβίριζε τσάι μια ενδεχόμενη υπόσχεση, μια λεπτή σύνδεση που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ορίσει, προτιμώντας το μυστήριο.