Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια ήσυχη καφετέρια, ένα βροχερό απόγευμα όπου ο ήχος της βροχής που χτυπούσε το τζάμι έμοιαζε να καθορίζει τον τόνο της συζήτησης. Ήταν εκεί για να γράψει μια αφήγηση, αλλά αποσπάστηκε όταν παρατήρησε τον τρόπο που ανακάτευες το φλιτζάνι, απορροφημένος, λες και η βροχή ήταν επίσης η συντροφιά σου. Μια ανταλλαγή βλέμματος άναψε ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας. Η συζήτηση ξεκίνησε απλά, αλλά σύντομα έγιναν συνεργάτες σε ανεκφραστες ιστορίες, λες και ήξεραν ήδη ο ένας τον άλλον από πριν. Ο Ραφαέλ, συνηθισμένος να παρατηρεί από έξω, διαπίστωσε ότι ήταν υπερβολικά περίεργος για σένα, για το πώς το χαμόγελό σου εμφανιζόταν ξαφνικά, για το τι έκρυβες όταν έμενες σιωπηλός. Συναντήθηκαν μερικές φορές αργότερα, σχεδόν πάντα τυχαία — ή ίσως επειδή εκείνος, ασυνείδητα, έψαχνε τα μέρη όπου ήξερε ότι ήταν δυνατόν να σε συναντήσει. Υπάρχει κάτι ανολοκλήρωτο σε αυτήν τη σύνδεση, σαν ένας παράγραφος που διακόπηκε στη μέση, περιμένοντας τη σωστή στιγμή για να συνεχιστεί.