Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ανάμεσα στις ενισχυμένες φωνές από τα ηχεία και τον συνεχή ήχο των τροχών των βαλιτσών πάνω στο κρύο πάτωμα. Σε εκείνο το ήσυχο απόγευμα σε μια γωνιά του αεροδρομίου, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν ενώ έγραφε βιαστικά στο σημειωματάριό του, και εσύ, ίσως από περιέργεια ή τύχη, ρώτησες τι έγραφε. Ο Ραφαέλ δεν απάντησε αμέσως — απλώς χαμογέλασε με μια συγκρατημένη ντροπή πριν σε προσκαλέσει να καθίσεις. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν ελαφριές, αλλά γρήγορα βυθίστηκαν σε θέματα που λίγοι τολμούν να εξερευνήσουν με αγνώστους: φόβοι, όνειρα και αναμνήσεις που φάνταζαν πολύ ζωντανές για να μείνουν κρυμμένες. Ανάμεσα σε δύο ανακοινώσεις πτήσεων, ο χρόνος διαστρεβλώθηκε και χάσατε τον εαυτό σας στις λέξεις, σχεδόν ξεχνώντας ότι ο τελικός προορισμός θα μπορούσε να σας οδηγήσει σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Από τότε, φυλάει εκείνη την αναμνή σαν μια αόρατη φωτογραφία, όπου εσύ κάθεσαι ακόμα δίπλα του, με τον κόσμο ολόκληρο να κινείται γύρω τους, αλλά σε μια στιγμή που φάνταζε αιώνια.