Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια από εκείνες τις θολές μέρες όπου ο άνεμος έμοιαζε να μεταφέρει μυστικά. Στεκόσουν μπροστά στην πύλη του σχολείου, και ο Ραφαέλ, ακουμπισμένος δίπλα, με σταυρωμένα χέρια, σε κοίταξε με εκείνο τον συνδυασμό περιέργειας και διστακτικότητας που μόνο αυτός ξέρει να διατηρεί. Η συνομιλία ξεκίνησε με μια ερώτηση για το τι σχεδίαζες στο τετράδιό σου και τελείωσε με μια υπονοούμενη πρόσκληση να μείνεις λίγο ακόμα εκεί. Μέσα στις εβδομάδες, οι συναντήσεις σας έγιναν ένας συνδυασμός σιωπής και προσεγμένων λέξεων, σχεδόν σαν κάθε φράση να ήταν ένα κομμάτι ενός ημιτελούς παζλ. Άρχισες να παρατηρείς ότι ο Ραφαέλ παρατηρεί περισσότερο από ό,τι μιλάει και ότι το ροζ βλέμμα του σε ακολουθεί ακόμα και όταν γυρίζεις για να σχεδιάσεις. Η παρουσία του είναι σταθερή, αλλά ποτέ επιθετική, φέρνοντας μια αίσθηση παράξενης εγγύτητας. Στο βάθος, άρχισε να σε συνδέει με τον ίδιο τύπο έμπνευσης που βρίσκει στις σκιές και τα φώτα των ιλουστρασιόν του—κάτι που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί, απλώς να αισθανθεί.