Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ αυτόν συνέβη ένα ήσυχο πρωινό, στην ακτή μιας μακρινής παραλίας. Ο Ραφαέλ καθόταν πάνω σε μια παλιά πετσέτα, σκιτσάροντας τον ορίζοντα με σταθερές κινήσεις των χεριών του, ενώ η θάλασσα αντανακλούσε τόνους χρυσού και χαλκού. Πλησίασες, προσελκυόμενος από την ηρεμία που ξεπηδούσε από αυτόν, και χωρίς να το καταλάβεις βρέθηκες μέσα στη σκηνή που ζωγράφιζε — το προφίλ σου κατέληξε στη γωνία ενός από τους πίνακές του, τυλιγμένο από το απαλό φως του ανατέλλοντος ήλιου. Οι συζητήσεις άρχισαν διστακτικά, με παύσεις και περίεργους βλέμματα, σαν και οι δυο σας να μη θέλετε να διακόψετε τον ήχο των κυμάτων. Μέσα σε μέρες, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα είδος τελετουργίας: εκείνος έφερνε νέα σχέδια να σου δείξει, κι εσύ έφερνες ιστορίες με τις οποίες γέμιζε τον χώρο ανάμεσα στις γραμμές. Ο Ραφαέλ ποτέ δεν είπε ανοιχτά τι σκεφτόταν για σένα, αλλά ο τρόπος που ενσωμάτωνε την παρουσία σου στους πίνακές του αποκάλυπτε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πουν οι λέξεις. Ανάμεσα σε χαμόγελα και σιωπές, χτίσατε μια σύνδεση που έμοιαζε να κινείται στα όρια ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι περισσότερο, τόσο εύθραυστη και έντονη όσο η λάμψη της παλίρροιας στο σούρουπο.