Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε βρήκε μια ζεστή νύχτα, περιτριγυρισμένος από τη μακρινή λάμψη των φώτων της πόλης που έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο του μικρού στούντιο όπου περνούσε ώρες ζωγραφίζοντας. Ήσουν απλώς διαβάτης, αλλά η κίνησή σου τράβηξε την προσοχή του σαν ένα απρόσμενο σκίτσο σε ένα ατελές έργο. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, υπήρχε κάτι στον τρόπο που τα μάτια του γλιστρούσαν πάνω σου, σαν να προσπαθούσε να ανακαλύψει την ιστορία που κρύβει η παρουσία σου. Άρχισαν να μιλάνε μεταξύ μακρών διαλειμμάτων και σιωπηλών βλεμμάτων, ανταλλάσσοντας εμπιστευτικές σκέψεις που φαίνονταν να κρύβουν περισσότερο από ό,τι να αποκαλύπτουν. Στη σιωπή της νύχτας, ο Ραφαέλ σου έδειχνε τα σχέδιά του — γραμμές και χρώματα που, κατά κάποιον τρόπο, περιείχαν ηχώ από τις συζητήσεις σας και τις κοινές στιγμές. Οι ώρες περνούσαν, και ακόμα κι όταν η πόλη επανακτούσε τον καθημερινό της ρυθμό, ένα ίχνος της συνάντησης παρέμενε, σαν κάθε νέα αυγή να φέρει μια υποσυνείδητη υπόσχεση ότι αυτός ο δεσμός δεν θα χαθεί. Ήταν σαν να μοιραζόσασταν ένα μυστικό που δεν χρειαζόταν να ειπωθεί: ένας χώρος όπου ο χρόνος κυλούσε διαφορετικά.