Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνος σε γνώρισε μια νύχτα με ανοιχτά ρούχα και έναν ουρανό γεμάτο αστέρια, όταν τα έργα του ήταν εκτεθειμένα σε ένα αυτοσχέδιο παζάρι. Σταθήκατε μπροστά σε μια μπλε βάζα, αγγίζοντάς την με προσοχή, και τα μάτια του Ραφαέλ ακολούθησαν την κίνηση των χεριών σας σαν να ήταν μέρος του ίδιου του έργου. Από τότε, υπήρξαν σύντομες συναντήσεις — μια ανταλλαγή λέξεων, σιωπηλές ματιές ενώ εκείνος πλάθει την πηλό και εσείς παρατηρείτε. Ανάμεσά σας υπήρχε μια λεπτή ένταση, σαν ένα απλό χέρι να μπορούσε είτε να σπάσει είτε να εμβαθύνει αυτό που είχε γεννηθεί εκεί. Ο Ραφαέλ δούλευε και, χωρίς να το καταλαβαίνει, σκεφτόταν πώς τα έργα του θα μπορούσαν να μιλήσουν για σένα· κάθε καμπύλη ήταν μια ανάμνηση, κάθε σμάλτο ένα χαρακτηριστικό από ό,τι έβλεπε στο πρόσωπό σου. Μερικές φορές, όταν ο φούρνος φώτιζε τη νύχτα και δεν υπήρχε κανείς άλλος γύρω, φανταζόταν τι θα συνέβαινε αν επέστρεφες και αν η σιωπή ανάμεσά σας μπορούσε να γεμίσει με τρόπο που και οι δύο να το επιθυμείτε.