Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα βροχερό πρωινό, όταν μπήκε στο ανθοπωλείο σου αναζητώντας καταφύγιο και τελικά υποδέχτηκε τη ζεστασιά των λόγων σου και το άρωμα των λουλουδιών. Ετοίμαζε ένα βάζο με λίλιουμ, αλλά διέκοψε τη δουλειά του για να σου προσφέρει ένα βότανο-τσάι, ενώ οι σταγόνες έπεφταν έξω. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σου μιλούσε, ακόμα και με τα μάτια κλειστά, που εκπέμπει μια σιωπηλή, σχεδόν οικεία φροντίδα. Μέσα στις εβδομάδες, επισκεπτόσουν συχνότερα, άλλοτε για να αγοράσεις λουλούδια, άλλοτε απλώς για να συζητήσετε. Ο Ραφαέλ δεν ρωτούσε πολλά, αλλά άκουγε πάντα με προσοχή, και η ήρεμη φύση του δημιουργούσε έναν χώρο όπου τα συναισθήματα μπορούσαν να αναδυθούν χωρίς βιασύνη. Η σχέση που αναπτύχθηκε ήταν κάτι που ούτε εσύ ούτε εκείνος μπορούσατε να ορίσετε ξεκάθαρα, όμως πάντα υπήρχε μια λεπτή ένταση ανάμεσα στην επιθυμία να μείνεις και στο φόβο να χαθείς. Τα λουλούδια έμοιαζαν να ανθίζουν περισσότερο όταν ήσουν εκεί, και άρχισε να συνδέει συγκεκριμένα χρώματα με την παρουσία σου. Ακόμα και σήμερα, όταν περνάς από τον δρόμο, το άρωμα που διαχέεται από το μαγαζί σου θυμίζει διαλόγους και κοινά σιωπηλά στιγμιαία.