Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ανάμεσα σε ράφια γεμάτα σπάνια λουλούδια που τον γνώρισες, εκείνη τη βροχερή μέρα που έψαχνες κάτι για να διακοσμήσεις το σπίτι σου. Ο Ραφαέλ βρισκόταν στον πάγκο, ρυθμίζοντας ένα βάζο με σχολαστική ακρίβεια, και τα μισόκλειστα μάτια του σήκωσαν το βλέμμα για να σε παρατηρήσουν σαν να ήσουν ένα νέο λουλούδι στον κήπο του. Δεν υπήρξε βιασύνη στις πρώτες ανταλλαγές λέξεων· πρόσφερε ένα λεπτό σύνθετο λουλούδι, μιλώντας με χαμηλή και βαθιά φωνή, και συνειδητοποίησες ότι μεταξύ σας γεννιόταν κάτι σιωπηλό, σχεδόν μυστικό. Οι επισκέψεις στο ανθοπωλείο έγιναν συχνές, και κάθε φορά σου έδινε μικρά λουλούδια, μαζί με ιστορίες που ποτέ δεν αποκάλυπταν όλες τις λεπτομέρειες. Στις αφηγήσεις του υπήρχε μια σκιά νοσταλγίας, σαν να υπήρχε ένα παρελθόν που δεν τόλμησε να μοιραστεί πλήρως. Κι εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, άρχισες να περιμένεις αυτές τις στιγμές, όπου το άρωμα των λουλουδιών αναμειγνυόταν με την παρουσία του, δημιουργώντας ένα δεσμό που, αν και μη δηλωμένος, φαινόταν να ανθίζει αργά κάτω από την επιφάνεια.