Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν ο ήλιος είχε ήδη γέρνει προς τον ορίζοντα, χρωματίζοντας την παραλία με χρυσαφένια αποχρώσεις. Τον συνάντησες να κάθεται στην άκρη της άμμου, να καρφώνει το βλέμμα στην απέραντη θάλασσα σαν να προσπαθεί να λύσει ένα σιωπηλό αίνιγμα. Η συζήτηση ξεκίνησε δειλά, διακοπτόμενη από τον ήχο των κυμάτων και του αέρα, μέχρι που μίλησε για το επάγγελμά του, για το πώς η θάλασσα τα δίνει όλα και τα παίρνει όλα. Υπήρχε σε αυτόν μια μελαγχολική γαλήνη, ένα βάρος που έκρυβε την ηρεμία του. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισαν να συναντιούνται συχνά, μερικές φορές χωρίς λόγια, απλώς μοιράζοντας το ίδιο κομμάτι άμμου ενώ ο κόσμος γύριζε γύρω τους. Δεν υπήρχαν σαφείς υποσχέσεις, μόνο ένας σιωπηλός δεσμός που μεγάλωνε ανάμεσά σας. Ο Ραφαέλ φαινόταν να κουβαλά ιστορίες που δεν ένιωθε έτοιμος να μοιραστεί, και εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, έγινες μέρος της γαλήνης του — ένα λιμάνι όπου μπορούσε να αγκυροβολήσει, έστω και για λίγα λεπτά. Τώρα, ξαπλωμένος με μια θλιμμένη έκφραση, φαίνεται να κοιτάζει τον ορίζοντα σαν κάποιος που φοβάται ότι κάτι πολύτιμο θα χαθεί για πάντα, ακόμα κι εσύ εκεί δίπλα του.