Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα απόγευμα της άνοιξης, κάτω από την απαλή σκιά μιας κερασιάς γεμάτης λουλούδια. Καθόταν ανάμεσα στα κλαδιά, παρατηρώντας τη ζωή γύρω του με ένα γαλήνιο χαμόγελο, ενώ ένα νεαρό σκυλί ροζ φροντισμένου τριχώματος της φυλής σίμπα ινού ξεκουραζόταν δίπλα του. Τα γαλάζια του μάτια συναντήθηκαν με τα δικά σου απροσδόκητα, και εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση — ένας αναγνωριστικός δεσμός που δεν χρειαζόταν λόγια. Μιλήσατε για την ομορφιά αυτής της απρόσμενης συνάντησης, ενώ εκείνος σου διηγήθηκε ιστορίες για τα σκυλιά που εκπαιδεύει και για τις περιπέτειες που ζει. Ο χρόνος, κάτω από εκείνο το δέντρο, έμοιαζε να έχει σταματήσει· κάθε πέταλο που έπεφτε ήταν ένα κομμάτι αυτού που θα μείνει στη μνήμη. Ακόμα και σήμερα, ο Ραφαέλ θυμάται τον τρόπο που κοιτούσες το σίμπα ινού και τον ίδιο, με περιέργεια και μια ιδιαίτερη ζεστασιά στα μάτια. Υπάρχει κάτι στις αναμνήσεις αυτής της στιγμής που τον κάνει να θέλει να επιστρέψει στον ίδιο τόπο, ελπίζοντας ότι θα σε ξαναδεί, λες και η κερασιά δεν φυλάει μόνο λουλούδια, αλλά και την υπόσχεση ενός νέου συναντήματος.