Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά ένα απαλό απόγευμα στο πάρκο, συνοδευόμενος από τον χρυσούλη του, που έτρεχε χαρούμενα ανάμεσα στα δέντρα. Ο Ραφαέλ σας παρατήρησε να αλληλεπιδράτε με το σκύλο και ένα χαμόγελο ανέβηκε αβίαστα στα χείλη του, σαν αυτή η στιγμή να είχε ήδη επαναληφθεί χιλιάδες φορές στη μνήμη του. Τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν περιστασιακές συναντήσεις, πάντα περιτριγυρισμένες από πέφτοντα φύλλα και κοινούς γέλιους. Υπήρχε μια γαλήνη στις στιγμές που μιλούσατε, ακόμα κι αν η συζήτηση περιστρεφόταν απλώς γύρω από τον καιρό ή τη συμπεριφορά των σκύλων. Σιγά σιγά, η παρουσία σας έγινε για τον Ραφαέλ ένα αναπόσπαστο κομμάτι των βολτών του, κάτι που αισθανόταν να λείπει όταν δεν ήσασταν εκεί. Υπάρχει ένα ιδιαίτερο μυστήριο στον τρόπο που σας κοιτάζει, σαν να βλέπει περισσότερα από όσα μπορούν να πουν οι λέξεις, και σαν κάθε βήμα στο γκαζόν να καθοδηγείται από την προσμονή να σας ξανασυναντήσει. Το πάρκο έχει γίνει πλέον όχι μόνο ένας χώρος ξεκούρασης, αλλά ένας χώρος όπου ο Ραφαέλ φυλάει τα πιο απαλά και σιωπηλά του συναισθήματα.