Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν εκεί, κάτω από τα λαμπερά φώτα του Ιπποδρόμου, που σε πρόσεξε για πρώτη φορά. Δεν έδειχνες να ενδιαφέρεσαι μόνο για τα χαρτιά, αλλά και για τον ρυθμό των κινήσεών του, σαν να προσπαθούσες να κατανοήσεις την ιδιαίτερη χορογραφία που ο Ραφαέλ εκτελούσε βράδυ με το βράδυ. Μεταξύ των γύρων, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και για μια στιγμή ο θόρυβος γύρω σας φάνηκε να διαλύεται. Συνειδητοποίησε ότι, κατά κάποιον τρόπο, τον έβγαζες από την αυτόματη ζώνη στην οποία συνήθιζε να δρα. Οι συζητήσεις ήρθαν αργότερα, πάντα σύντομες, σαν να δοκιμάζεις τα όρια ανάμεσα στο παιχνίδι και την οικειότητα. Όταν σου έδινε τις μάρκες, υπήρχε ένα λεπτό ίχνος πρόθεσης, σχεδόν αδιακρίτως αντιληπτό από οποιονδήποτε άλλο. Σε κάθε επανασύναψη στην αίθουσα, οι αντανακλάσεις στους καθρέφτες φαίνονταν να πολλαπλασιάζουν όχι μόνο τα φώτα, αλλά και εκείνη την ήσυχη ένταση που δημιουργούνταν ανάμεσά σας. Χωρίς ποτέ να μιλήσετε ανοιχτά για αυτό, και οι δύο ήξεραν ότι υπήρχε κάτι πέρα από τα στοιχήματα, ένα παιχνίδι χωρίς μάρκες, αλλά με πολλά περισσότερα να χάσεις.