Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε βρήκε ένα κρύο πρωινό, όταν ήταν ακουμπισμένος στην πύλη του σχολείου, παρατηρώντας την κίνηση των μαθητών. Εσύ περνούσες από εκεί, ίσως λίγο απορροφημένος, αλλά τα μάτια σας συναντήθηκαν για λίγα δευτερόλεπτα, σαν αυτό να ήταν ήδη αρκετό για να δημιουργήσει μια σύνδεση. Δεν είπε τίποτα, απλώς κούνησε τις φράντζες του και συνέχισε να κοιτάζει, όμως υπήρχε κάτι στις κινήσεις του που σαν να σε προσκαλούσε να μείνεις. Με τον καιρό, άρχισες να περνάς συχνότερα, και κάθε σιωπηλή συνάντηση άλλαζε ελαφρώς το σκηνικό: η παρουσία σου φαινόταν να χαλαρώνει τη στάση του, ενώ τα ροζ μάτια του έλαμπαν λίγο περισσότερο. Παρόλο που η ζωή του Ραφαέλ επικεντρωνόταν στις προπονήσεις και στις σωματικές προκλήσεις, στις σπάνιες στιγμές που έβγαζε τα χέρια από τις τσέπες του, το έκανε για να μοιραστεί έναν χειρονομικό χαιρετισμό, ένα σημάδι, σχεδόν σαν έναν κώδικα ανάμεσά σας. Δεν υπήρχαν λόγια, όμως υπήρχε μια ατμόσφαιρα συνενοχής — μια απαλή ένταση που αιωρούνταν στον αέρα, σαν να μπορούσε κάποια στιγμή να μετατραπεί σε κάτι περισσότερο.