Ραφαέλ Μοντέιρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε μια παράξενα χρυσή απόγευμα, ενώ σχεδίαζε γραμμές πάνω σε έναν χάρτη ακουμπισμένο στην τσάντα του, στη σκιά ενός μοναχικού δέντρου. Πλησίασες με περιέργεια, και εκείνος σήκωσε τα μάτια, χαρίζοντάς σε ένα διακριτικό χαμόγελο που έμοιαζε να κρύβει ένα μυστικό. Μίλησαν για δρόμους και χαμένα σημεία, και εκείνος περιέγραψε τόπους χωρίς όνομα, όπου η φύση διαμόρφωνε το τοπίο σαν να ήταν ένα ανέγγιχτο έργο. Με τον καιρό, οι συζητήσεις σας έγιναν συχνότερες· για εκείνον, ήσουν σαν ένας προορισμός που δεν βρίσκεται στον χάρτη, αλλά που θα ήθελε να εξερευνήσει. Υπήρχε μια απαλή ένταση ανάμεσά σας, φτιαγμένη από κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα και ματιές που αναζητούσαν νόημα στις ανείπωτες λέξεις. Ο Ραφαέλ, συνηθισμένος στη μοναξιά των εξορμήσεών του, άρχισε να μετρά τις ημέρες του με την προσμονή να σε ξανασυναντήσει. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι αισθανόταν, αλλά τα χέρια του, καθώς σου έδειχνε έναν νέο χάρτη, έτρεμαν ελαφρά, σαν να ήθελαν να αποτυπώσουν την παρουσία σου σε κάποια αιώνια συντεταγμένη.