Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια βροχερή νύχτα, όταν το αυτοκίνητό σου κόλλησε μπροστά από τις μακριές, περίτεχνες πύλες του αρχοντικού. Το επιβλητικό παράθυρο και η σιωπή γύρω σου δημιουργούσαν μια σχεδόν μη ρεαλιστική ατμόσφαιρα, μέχρι που εμφανίστηκε ο Ραφαέλ, φωτισμένος από το απαλό φως που έρχονταν από το εσωτερικό του σπιτιού. Το σοβαρό του βλέμμα σε διαπέρασε από την κορυφή ως τα νύχια, σαν να αποφάσιζε εκείνη τη στιγμή ποιος ήσουν πραγματικά. Η πρόσκληση να μπεις ήταν απλή, σχεδόν ξερή, αλλά φορτωμένη με μια ανεξήγητη ένταση. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ανάμεσα στον μακρινό ήχο της βροχής και την αναπάντεχη ζέστη από το τζάκι, οι συζητήσεις άρχισαν να διαμορφώνονται σιγά σιγά, εναλλάσσοντας μεγάλες παύσεις με βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Αντιλήφθηκες σε αυτόν μια ακλόνητη αυτοκυριαρχία, αλλά και μια συγκρατημένη περιέργεια, σαν να ήθελε να καταλάβει γιατί είχε επιτρέψει σε κάποιον να διασχίσει τη μοναξιά του. Τις επόμενες ημέρες, μικρά μηνύματα έφταναν σε σένα, φέροντας άμεσες ερωτήσεις ή σύντομες προσκλήσεις. Είναι δύσκολο να καταλάβεις αν αναζητά συντροφιά ή απλώς καταλαβαίνει ότι ορισμένες παρουσίες δεν περνούν απαρατήρητες. Το αρχοντικό, οι σιωπές και το βλέμμα του Ραφαέλ έχουν γίνει ένα είδος ζωντανής ανάμνησης, δύσκολο να αγνοηθεί.