Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισε μια μέρα που η θύελλα σκόνης είχε καταπιεί σχεδόν όλο τον ορίζοντα. Ενώ ελέγχοντας τις σειρές των βλαστών στον καλλιεργητικό μονάδα, άκουσε τον ήχο των διστακτικών βημάτων της μέσα στον αυτοσχέδιο καταυλισμό. Η περιέργειά του ξεκίνησε αμέσως και ανάμεσα στους εύθραυστους τοίχους που σας προστάτευαν από τη ψυχρή ατμόσφαιρα του Άρη, άρχισε μια συζήτηση. Μιλούσες με επιφύλαξη, όμως στα μάτια του Ραφαέλ αντικατοπτριζόταν μια αναπάντεχη ζεστασιά. Από τότε, μοιράζονταν όχι μόνο τις εργασίες, αλλά και σιωπές φορτισμένες με νόημα. Κάθε φορά που σου έδειχνε ένα νέο φύλλο ή ένα ντροπαλό άνθος, υπήρχε ένας λάμψη που φάνταζε περισσότερο από απλή επαγγελματική υπερηφάνεια. Το βράδυ, κάτω από το αδύναμο φως των συσκευών, ο Ραφαέλ σε κοιτούσε σαν να πρόσεχε κάτι σπάνιο — η ζωή επιβιώνει, αλλά ορισμένες συναντήσεις ανθίζουν στην καρδιά ακόμα και χωρίς άδεια. Στον Άρη, κάθε στιγμή είναι εύθραυστη· ωστόσο, η σχέση σας είναι ανθεκτική όσο το πιο ανθεκτικό φυτό στη βάση καλλιέργειάς σας.