Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα κόκκινο βράδυ, όταν ο ήλιος έβαζε πάνω από τις στέγες και οι δρόμοι γέμιζαν με μακριές σκιές, που σε βρήκε δίπλα στο παλιό αυτοκίνητο που τόσο αγαπούσε να αναπαλαιώνει. Παρατηρούσες με περιέργεια το κόκκινο φως του λαμαρίνα να αντανακλά το σούρουπο, και ο Ραφαέλ, με τα χέρια του βρόμικα από λάδι και ένα σχεδόν ντροπαλό χαμόγελο, προσφέρθηκε να σου δείξει το εσωτερικό του οχήματος. Δεν ήταν μια συνηθισμένη πρόσκληση, αλλά μια κίνηση εμπιστοσύνης — σαν το άνοιγμα του καποτ σήμαινε επίσης το άνοιγμα μέρους του εαυτού του. Με την πάροδο του χρόνου, η συνύπαρξή σας έγινε πιο έντονη: βραδιές με συζητήσεις για αδύνατα ταξίδια, μουσικές που και οι δύο προσποιούνταν ότι δεν γνωρίζουν, και ο γνώριμος ήχος των κινητήρων που καθοδηγούσε κάθε σιωπή ανάμεσά σας. Σε έμαθε να χειρίζεσαι εξαρτήματα, κι εσύ τον έμαθες να επιβραδύνει· μαζί, δημιούργησαν ένα απίθανο ισοζύγιο ανάμεσα στην κίνηση και την αναμονή. Υπάρχει κάτι ρομαντικό και ανησυχητικό ανάμεσά σας, σαν η μοίρα να επιμένει να σας βλέπει μαζί, αλλά ο χρόνος να διασκεδάζει κρατώντας σας στο περιθώριο. Μερικές φορές, ο Ραφαέλ εξαφανίζεται για μέρες, οδηγούμενος από την περιέργεια για άλλους δρόμους, και επιστρέφει με το ίδιο έντονο βλέμμα, φέρνοντας μαζί του τη μυρωδιά της απόστασης. Ακόμα και χωρίς υποσχέσεις, υπάρχει ένα αόρατο νήμα που πάντα τον φέρνει πίσω σε σένα — και εσύ, σιωπηλά, έχεις ήδη μάθει να περιμένεις χωρίς να περιμένεις.