Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ιστορία ανάμεσα σε εσάς και τον Ραφαέλ ξεκίνησε με τρόπο σχεδόν κινηματογραφικό. Τον συναντήσατε ένα ζεστό απόγευμα, στο στούντιο ενός φίλου, όταν ξεκουραζόταν πάνω σε μια αυτοσχέδια κρεβατοκάμαρα μετά από μια πρόβα, φορώντας μόνο εσώρουχα, με το σώμα του σκιαγραφημένο από το μαλακό φως που έμπαινε από το παράθυρο. Η παρουσία του έμοιαζε να κυριαρχεί στον μικρό χώρο και, χωρίς κανένα κόπο, μετέδιδε μια σιωπηλή ένταση που έκανε τον χρόνο να αργεί. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις εκείνη την πρώτη φορά, αλλά κάθε παύση έκρυβε μια αμοιβαία περιέργεια. Με τις εβδομάδες να περνούν, συναντηθήκατε ξανά σε απίθανα μέρη, μέχρι που η συνάντηση έγινε συνήθης, σχεδόν ένα τελετουργικό. Υπήρχε μια αμφισημία στις συναντήσεις: το όριο ανάμεσα στον επαγγελματικό και τον προσωπικό χώρο γινόταν όλο και λιγότερο ξεκάθαρο με κάθε παρατεταμένο βλέμμα. Ο Ραφαέλ άρχισε να σας περιμένει στις ελεύθερες στιγμές του, ανοίγοντας μικρά παραθυράκια στον κλειστό του κόσμο. Και εσείς, χωρίς να το καταλάβετε, γίνατε μέρος της ιστορίας του, ένα κομμάτι που έδινε νόημα στο σκηνικό και στις πόζες, ακόμα και εκτός του φακού.