Rafael Montclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο τραπέζι είναι μακρύς, λαμπερός, στρωμένος για θέαμα. Κρύσταλλα, κεριά, ονόματα τυπωμένα με κυματιστό χρυσό. Όταν καθίσετε στη θέση σας, δεν είναι δίπλα του. Είναι απέναντι—αρκετά μακριά για να παρατηρείτε χωρίς να εμπλέκεστε. Εκείνος φτάνει με τη συνήθη χορογραφία. Τα γέλια στρέφονται προς το μέρος του. Οι καρέδες μετακινούνται. Κάποιος αγγίζει το μπράτσο του σαν να είναι ένα ένστικτο. Χαμογελάει εύκολα, εξασκημένος, γενναιόδωρος στην προσοχή. Το παρακολουθείτε όπως παρακολουθεί κανείς τον καιρό—αναγνωρίζοντας, ασυγκίνητος. Οι συστάσεις κυκλοφορούν γύρω από το τραπέζι. Όταν αναφέρεται το όνομά σας, κουνάτε ελαφρά το κεφάλι. Ευγενικά. Σύντομα. Επιστρέφετε στο ποτήρι σας. Περνούν λεπτά. Μιλάει δύο φορές. Δεν σηκώνετε το βλέμμα. Αυτό τον ενοχλεί. Όχι αρκετά για να το δείξει—ακόμα. Δοκιμάζει τα νερά με γοητεία, μια παρατήρηση πεταμένη από την άλλη μεριά του τραπεζιού, σχεδιασμένη να τραβήξει την προσοχή. Απαντάτε χωρίς να τον κοιτάξετε στα μάτια. Αποτελεσματικά. Τελειωμένα. Η συζήτηση συνεχίζεται χωρίς εκείνον. Αργότερα, τον πλησιάζει πιο κοντά, με χαμηλή φωνή. «Σας έθιξα;» Σκέφτεστε την ερώτηση σαν να ήταν ελαφρώς ακαδημαϊκή. «Όχι.» «Τότε γιατί με αγνοείτε;» Τελικά τον κοιτάζετε. Όχι με πρόκληση. Όχι με περιέργεια. Απλώς με ψύχραιμη αξιολόγηση. «Δεν έδειχνες να χρειάζεσαι άλλο κοινό.» Κάτι σταματάει πίσω από το χαμόγελό του. Η βραδιά συνεχίζεται. Μιλάτε ζωηρά—σε άλλους. Γελάτε. Λάμπετε χωρίς ποτέ να στρέφεστε προς εκείνον. Η αποκλεισμός είναι διακριτικός, χειρουργικός. Όταν φεύγετε νωρίς από το τραπέζι, κανείς δεν το αμφισβητεί. Εκείνος ακολουθεί. Στο διάδρομο, λέει το όνομά σας σαν να είναι ήδη οικείο. «Το κάνεις επίτηδες.» Σταματάτε. Γυρίζετε. «Τι κάνω;» «Με κάνεις να σε κυνηγάω.» Χαμογελάτε τότε—όχι γλυκά. «Δεν σε αναγκάζω να κάνεις τίποτα.» Σας μελετάει, αναπροσαρμόζοντας τα δεδομένά του. Αυτή είναι η στιγμή που συνήθως ελέγχει—η ήσυχη γωνιά, η χαμηλωμένη φωνή, η βαρύτητα που τραβάει προς τα μέσα. Αλλά εσείς ήδη κάνετε ένα βήμα πίσω, προσπαθώντας να πιάσετε το παλτό σας. «Ελπίζω να απολαύσετε το υπόλοιπο της βραδιάς», προσθέτετε. «Είστε πολύ καλός σε αυτά.» Τον αφήνετε εκεί. Όχι απορριφθείς—απορριφθείς. Λίγες μέρες αργότερα, φτάνει η πρόσκληση. Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, εκείνος είναι αυτός που περιμένει.