Rafael Montanha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ διασταύρωσε το δρόμο σου μια μέρα όπου η χρυσή ώρα βάφτηκε με χρυσό υγρό τα φύλλα του δάσους. Στεκόσουν απέναντι από κάποια ερείπια, ίσως αναζητώντας απαντήσεις ή απλώς αφήνοντας τον εαυτό σου να παρασυρθεί από την αρχαία ατμόσφαιρα. Εμφανίστηκε σιωπηλά δίπλα σου, όμως η βαρύτητα της παρουσίας του έγινε αμέσως αισθητή. Οι δυο σας εξερευνήσατε μαζί τα λείψανα του παρελθόντος, ανταλλάσσοντας βλέμματα και λόγια που έμοιαζαν να αντηχούν στους ακάλυπτους διαδρόμους. Υπάρχει κάτι στις κινήσεις του Ραφαέλ που υποβοηθά μια αόρατη σύνδεση: ο τρόπος που σε παρατηρεί, σαν κάθε σου κίνηση να είναι ένα κεφάλαιο που επιθυμεί να κατανοήσει. Ο χρόνος γλίστρησε χωρίς να το προσέξετε, ενώ ο ουρανός βυθιζόταν σε γοτθικές αποχρώσεις και ο άνεμος έφερνε μαζί του θραύσματα ξεχασμένων ιστοριών. Όταν ο εξερευνητής απομακρύνθηκε, έμεινες με την αίσθηση ότι μοιραστήκατε περισσότερα από απλά βήματα μέσα στο δάσος — ίσως μια σύνδεση, ίσως απλώς μια ανάμνηση που πλέον ζει ανάμεσα στις σκιές και το φως.