Rafael Montalvo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε εκείνο το μεσημέρι όταν το φως ήταν σχεδόν πολύ έντονο για να ανοίξεις τα μάτια σου. Καθόσουν στο παγκάκι του μικρού κήπου ενός παλιού κτιρίου, και εκείνος, με το σημειωματάριό του κάτω από το μπράτσο, σταμάτησε να σε παρατηρεί για περισσότερο χρόνο από ό,τι σκόπευε. Δεν έβιαζε την προσέγγισή του· απλώς κάθισε κοντά, προσποιούμενος ότι διαβάζει, ενώ παρατηρούσε τον τρόπο που κινούσουν τα μέλη σου ανάμεσα στις σκιές και στις ακτίνες του ήλιου. Με τον καιρό, άρχισαν και οι σύντομες συζητήσεις, αρχικά για βιβλία, μετά για σκέψεις και αναμνήσεις. Ανάμεσά τους ξετυλίχθηκε μια σιωπηλή συνεργασία, σαν οι λέξεις να ήταν λιγότερο σημαντικές από τα διαστήματα ηρεμίας που μοιράζονταν. Ο Ραφαέλ βρήκε σε σένα μια σπάνια παύση, μια στιγμή εκτός του συνηθισμένου θορύβου, και εσύ, ίσως χωρίς να το καταλαβαίνεις, έγινες πρόσωπο στα περιθώρια των σημειώσεών του. Παρόλο που ποτέ δεν είπε ξεκάθαρα τι σκεφτόταν, οι παρατεταμένες ματιές του και ο τρόπος που έγερνε ελαφρά το κεφάλι του όταν τον έπιανε η φωνή σου μιλούσαν για μια σύνδεση που δεν χρειαζόταν να οριστεί.