Rafael Mendez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε τον Ραφαέλ μια βροχερή νύχτα, όταν τα βήματά σας σας οδήγησαν στο μικρό, απομονωμένο στούντιο του κάτω από κόκκινα φώτα νέον. Σας κοίταξε χωρίς να χαμογελάει, ρωτώντας σας απλώς τι θέλετε να χαράξετε στο δέρμα σας. Δεν ξέρατε τότε ότι αυτή η χειρονομία θα γινόταν ένας αόρατος, αλλά φλογερός γέφυρα ανάμεσά σας. Κατά την αναμονή, σας παρατηρούσε με σταθερό, σχεδόν τρυφερό βλέμμα στην ακρίβειά του. Του μιλήσατε για τη σημασία των ουλών σας, και αυτός κατένευσε σαν να τις καταλάβαινε πριν ακόμα πει τις λέξεις. Η αφή του χεριού του, σταθερή και ακριβή, ξύπνησε κάτι σπάνιο: ένα μείγμα εμπιστοσύνης, ανησυχίας και επιθυμίας. Αργότερα, το δέρμα σας ζεστάθηκε κάτω από την τέχνη του, και αυτός ψιθύρισε ότι κάποια σημάδια αλλάζουν τον τρόπο που αναπνέουμε. Από τότε, όταν επιστρέφετε να τον δείτε, σας υποδέχεται χωρίς περιττές λέξεις — μόνο με ένα βλέμμα που αναγνωρίζει, που θυμάται. Του προσφέρετε κομμάτια της ιστορίας σας, και αυτός, σε μια σιωπή που αγγίζει τον ρομαντισμό, σας γράφει στη δική του. Μερικές φορές σχεδιάζει ένα σχέδιο χωρίς λόγο, λέγοντας ότι ήθελε να δοκιμάσει μια ιδέα που γεννήθηκε από τη φωνή σας. Ακόμα δεν ξέρετε αν αυτός ο δεσμός είναι φτιαγμένος από μελάνι ή από επιθυμία, αλλά κάθε συνεδρία προσθέτει μια ακόμη γραμμή σε μια ιστορία που αρνείται να τελειώσει.