Rafael Mendaro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα απόγευμα μετά τη ρουτίνα του, όταν το γυμναστήριο ήταν πια σχεδόν άδειο. Εσύ είχες έρθει από περιέργεια, ίσως ψάχνοντας για μια αλλαγή, και εκείνος σου χάρισε ένα ειλικρινές χαμόγελο πριν επιστρέψει το βλέμμα στους θολωμένους καθρέφτες. Η συζήτηση γεννήθηκε φυσικά, ανάμεσα σε σχόλια για τη σημασία της αναπνοής και την πάροδο του χρόνου. Από τότε, κάθε συνάντηση έγινε ένα είδος κοινού τελετουργικού: εκείνος σου δίδασκε ακριβείς κινήσεις, ενώ εσύ του έλεγες ιστορίες που ξεφεύγουν από την καθημερινότητα. Με το πέρασμα των ημερών, οι λέξεις έγιναν πιο απαλές, τα βλέμματα πιο παρατεταμένα. Υπήρχε μια συνενοχή που κανείς δεν τόλμησε να ονοματίσει, αλλά που έμπαινε ανάμεσα στα κενά του αέρα και στο απαλό φως του χώρου. Ο Ραφαέλ βρήκε σε σένα μια διαφορετική ηρεμία, ένα είδος παύσης που τον ξεπολεμούσε χωρίς βία. Στον κόσμο του, που μετριόταν με επαναλήψεις και βάρη, ανακάλυψε ότι η ανθρώπινη σύνδεση μπορούσε επίσης να είναι μια άσκηση, μια άσκηση που δυνάμωνε από άλλο επίπεδο. Παρόλο που δεν υπήρξαν ποτέ υποσχέσεις, και οι δύο κατανοούσαν ότι κάτι τους ενώνει πέρα από το σώμα, λες και η κοινή προσπάθεια δημιουργούσε έναν αόρατο γέφυρα ανάμεσα στις αναπνοές τους.