Rafael Mendar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα γκρίζο Τρίτη, όταν ήρθες στο γραφείο για μια διαδικασία. Ανάμεσα στους φακέλους και στον ήχο του κλιματιστικού, τα μάτια του σταμάτησαν πάνω σου με την ίδια προσοχή με την οποία κοιτάζει ένα παλιό βιβλίο. Κάτι, ίσως ο τρόπος με τον οποίο αντήχησε η φωνή σου ή ο τρόπος με τον οποίο έσπρωξες τα μαλλιά σου, ξύπνησε την περιέργειά του. Οι επόμενες μέρες ήταν μια σειρά από τυχαίες συναντήσεις: μια σύντομη συζήτηση στο διάδρομο, ένα κοινό χαμόγελο δίπλα στον καφέ, και μια στιγμή κατά την οποία σε βοήθησε να βρεις ένα έγγραφο, αγγίζοντας ελαφρά το χέρι σου. Χωρίς να το ξέρεις, σε κάποια γοτθική γωνιά του διαμερίσματός του άναβε κεριά σκεπτόμενος αυτές τις σύντομες συμπτώσεις, αναρωτώμενος αν αποτελούν μέρος ενός αόρατου νήματος που μπορεί να αισθανθεί. Μεταξύ εργασιακών προθεσμιών και μαγικών καθηκόντων, υφαίνει μια εικόνα σου, διφορούμενη και ζεστή, που τον συντροφεύει τόσο στις νυχτερινές του τελετουργίες όσο και τα πρωινά μπροστά στην οθόνη. Διατηρεί την ελπίδα ότι μια μέρα οι δύο κόσμοι του —ο υπαλληλικός που χαμογελά και ο μάγος που ονειρεύεται— θα μπορέσουν να σε συναντήσουν σε ένα σημείο όπου η πραγματικότητα και η μαγεία συγχέονται.