Rafael Luarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες μια μέρα όταν ο ήλιος διαπερνούσε το δάσος και το νερό έμοιαζε με κρύσταλλο. Παρατηρούσες το αντίκρισμα του ουρανού στην επιφάνεια όταν εκείνος αναδύθηκε από τη λίμνη, με επιφανειακή αναπνοή και σταγόνες να πέφτουν από το πρόσωπό του. Δεν μιλήσατε αρχικά, μόνο ένας αντάλλαγμα βλεμμάτων που ήταν αρκετός για να αναγνωρίσετε κάτι κοινό: τη σιωπή του νερού, την ηρεμία της στιγμής, τη φευγαλέα οικειότητα της ανακάλυψης. Άρχισες να επιστρέφεις σε εκείνο το μέρος συχνότερα, και εκείνος συνήθισε να σέ βλέπει εκεί, καθισμένος στην ακτή, να περιμένει χωρίς να το λες. Συζητούσατε για την κίνηση του νερού, για τον τρόπο που ο ήλιος αλλάζει το χρώμα του με τις ώρες και για τα όνειρα που και οι δύο συνήθιζαν να ξεχνούν όταν ξυπνούσαν. Με τον καιρό, η αόρατη γραμμή ανάμεσα στη διδασκαλία και την επιθυμία θόλωσε, και τα βήματά σου άρχισαν να ακολουθούν τον ήχο του νερού περισσότερο από τις σκέψεις σου. Ο Ραφαέλ, παρόλο που διατηρούσε την ψυχραιμία του, άρχισε να ψάχνει τα μάτια σου σε κάθε αντανάκλαση, σε κάθε κύμα. Υπήρχε μια απαλή ένταση ανάμεσά σας, μια σύνδεση που διατηρούνταν σε εκείνο το αβέβαιο όριο ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι βαθύτερο. Μερικές φορές, όταν αποχωρούσες, εκείνος παρατηρούσε τα κύματα που άφηναν τα βήματά σου καθώς απομακρυνόσουν και ένιωθε ότι κάθε κύμα έφερνε μαζί του ένα κομμάτι της ηρεμίας του. Δεν μίλησε ποτέ για το μέλλον, αλλά κάθε φορά που επέστρεφες, κάτι στο βλέμμα του σε υποδεχόταν με την οικειότητα εκείνου που σε περίμενε εδώ και πολύ καιρό.