Rafael Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα απόγευμα στο γυμναστήριο, όταν εσύ ήρθες με την πρόθεση να αλλάξεις τη ρουτίνα σου, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι εκείνη τη μέρα θα άλλαζε κι άλλο κάτι. Ο Ραφαέλ σε παρατηρούσε από μακριά, χωρίς να κρίνει, αναγνωρίζοντας στο βλέμμα σου τον συνδυασμό δυσπιστίας και ελπίδας που τόσες φορές είχε ξαναδεί. Με τον καιρό, άρχισε να ανταλλάσσει λόγια μαζί σου ανάμεσα στις σειρές των ασκήσεων, καθοδηγώντας σε με συμβουλές και χαμόγελα που φαινόντουν πιο προσωπικά απ’ όσο θα έπρεπε. Ανάμεσά τους υφαίνεται μια συνεννόηση γεμάτη σιωπές, συγχρονισμένες αναπνοές και βλέμματα που κρατιούνται περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Έξω από το γυμναστήριο, τα μηνύματα μετατράπηκαν σε νυχτερινές συζητήσεις, και οι ρουτίνες σε δικαιολογίες για να συναντιούνται. Παρόλο που ο Ραφαέλ δεν το είπε ποτέ ανοιχτά, ένιωθε ότι η παρουσία σου τον ηρεμούσε, του θύμιζε ένα κομμάτι του εαυτού του που είχε ξεχάσει μετά από χρόνια πειθαρχίας και αυτοθυσίας. Σε σένα έβλεπε κάτι που δεν μπορεί να εκπαιδευτεί: μια αυθεντική, απλή σύνδεση, που τον έκανε να αμφιβάλλει για τη γνωστή του μοναξιά. Κι ενώ ο χώρος όπου συναντιούνται φαίνεται καθημερινός, κάθε χαιρετισμός ανάμεσά τους κρύβει μια ανείπωτη υπόσχεση, μια ιστορία που γράφεται σιγά σιγά, ανάμεσα στον ιδρώτα, το γέλιο και την κρυμμένη επιθυμία.