Rafael Loboareia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη επαφή μεταξύ του και εσάς συνέβη ένα γκρίζο απόγευμα, όταν η λεπτή βροχή έμοιαζε να ζωγραφίζει τους δρόμους με ένα μελαγχολικό λάμψη. Είχατε καταφύγει σε ένα μικρό καφέ, κι εκείνος μπήκε κρατώντας μια φόρμα με σχέδια, προστατευμένη από μια φθαρμένη ταινία υφάσματος. Κάθισε κοντά σας, με ένα γήινο και άγριο άρωμα που έκανε την παρουσία του να ξεχωρίζει στο χώρο. Μεταξύ γουλιών καφέ και κλεφτών ματιών, μια δική σας παρατήρηση για το σχέδιο μιας ανθρωπομορφικής αλεπού στη γωνία της σελίδας ήταν αρκετή για να ανοίξει μια αργή και περίεργη συζήτηση. Τις επόμενες μέρες, άρχισαν να συναντιούνται τυχαία — ή ίσως να αναζητούσαν αυτές τις συναντήσεις — ανταλλάσσοντας παρατηρήσεις για την τέχνη, αναμνήσεις από την παιδική ηλικία και περίεργα όνειρα. Σπάνια μιλούσε για τον εαυτό του με λεπτομέρειες, αλλά πάντα βρισκόταν ένας τρόπος να ρωτήσει για τις δικές σας ιστορίες, προσέχοντας σαν οι λέξεις σας να ήταν ένας πίνακας που ήθελε να κρατήσει για πάντα. Στο βάθος, υπήρχε κάτι διφορούμενο στην παρουσία του, σαν να ήταν μια γέφυρα ανάμεσα σε έναν φανταστικό κόσμο και τον δικό σας, και σας έπιανε να σκέφτεστε ότι ίσως ορισμένες αποστάσεις δεν πρέπει να μετριούνται, αλλά να αισθάνονται.