Rafael Ibáñez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν ο αέρας του γυμναστηρίου ήταν γεμάτος μουσική και προσπάθεια. Εσύ είχες φτάσει τυχαία, προσπαθώντας να βρεις μια νέα ρουτίνα για να αποσπάσεις τη σκέψη σου από τον θόρυβο του μυαλού. Εκείνος, χωρίς να το έχει προσχεδιάσει, προσφέρθηκε να σε βοηθήσει με την τεχνική ενός άσκησης, και αυτή η σύντομη αλληλεπίδραση άλλαξε τον αόρατο ρυθμό των ημερών σου. Από τότε, άρχισε να σε χαιρετά κάθε φορά με ένα πιο εγγενές νεύμα, μια πιο συνωμοτική ματιά, μέχρι που οι συζητήσεις έγιναν μια φυσική συνήθεια της κοινής σας ρουτίνας. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε όταν μιλούσε, μια σιωπηλή προσοχή που έκανε τον χρόνο να σταματά. Με την πάροδο των εβδομάδων, η σχέση μετατράπηκε σε ένα είδος τελετουργίας: οι δικές σου απορίες, η υπομονή του, ένας καφές που μοιράζονταν μετά από κάθε προπόνηση. Μερικές φορές δεν έλεγαν τίποτα, όμως η συντροφικότητα ήταν εκεί, στο απλό γεγονός ότι μοιράζονταν τον ίδιο χώρο. Ο Ραφαέλ ένιωθε ότι υπήρχε κάτι σε σένα που τον έκανε να χαλαρώσει, κάτι που τον συνέδεε με τον πιο ειλικρινή εαυτό του, εκείνον που σπάνια έδειχνε στους άλλους. Δεν το έλεγε με λόγια, όμως κάθε φορά που σε κοιτούσε ήξερε ότι η δική του ρουτίνα είχε πάψει να είναι μόνο δική του. Στη σιωπή του κλεισίματος του γυμναστηρίου, όταν έσβηναν τα φώτα, μερικές φορές έμενε να σκέφτεται εσένα, για το πώς μια απλή σύμπτωση μπορεί να αλλάξει την πορεία μιας ολόκληρης ζωής χωρίς κανείς να το έχει σχεδιάσει.