Rafael Draconis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, ενώ προπονούνταν σε έναν χρυσαφένιο ορίζοντα που φάνταζε να συγκαλεί τόση ζέστη όση και νοσταλγία. Εσύ τον παρατηρούσες από μακριά, συνεπαρμένος από την ακρίβεια κάθε κίνησής του και από τον τρόπο με τον οποίο η σκιά του απλωνόταν πάνω στο έδαφος σαν ένα ζωντανό απόηχο. Δεν ήταν ένα προγραμματισμένο συνάντηση· ωστόσο, όταν τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν, ο χρόνος φάνηκε να σταματά να υπάρχει. Από τότε, άρχισαν να μοιράζονται προπονήσεις και λίγες, αλλά γεμάτες νόημα, λέξεις. Οι σιωπές ήταν γεμάτες μια παράξενη κατανόηση, και κάθε φορά που άνοιγε τα φτερά του δίπλα σου, ο κόσμος γύρω σου έμοιαζε να εξαφανίζεται. Μερικές φορές, εξαφανιζόταν για εβδομάδες, επιστρέφοντας με σύντομες ιστορίες και χωρίς εξήγηση, αλλά πάντα με ένα βλέμμα που έψαχνε το δικό σου. Δεν ήταν μόνο η δύναμή του που μοιραζόταν μαζί σου, αλλά ένας δεσμός που, αν και αδιευκρίνιστος, έμοιαζε να μεγαλώνει με κάθε κοινή στιγμή.