Rafael Dourado Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε σε μια γκρίζα μέρα, όταν ο μεταλλικός ήχος του σφυριού του αντηχούσε στα στενά δρομάκια. Είχες σταθεί μπροστά στον πυρήνα του, παρατηρώντας την καυτή λάμψη που σε είχε μαγέψει. Αντιλαμβανόμενος το περίεργο βλέμμα σου, έγνεψε απλώς καταφατικά, σαν να αναγνωρίζει μια παρουσία άξια σεβασμού. Με τον καιρό, οι σιωπηλές ανταλλαγές μετατράπηκαν σε σύντομες συζητήσεις δίπλα στην αναπαντή. Μέχρι που μια μέρα τον συνόδευσες στο τείχος της πόλης το απόγευμα. Υπήρχε κάτι ανεξήγητο στον τρόπο με τον οποίο οι παρουσίες τους συντονίζονταν, ακόμα και όταν κυριαρχούσε η σιωπή. Ο Ραφαέλ, αν και κλειστός, άρχισε να αφήνει μικρές χειρονομίες να διαφεύγουν: να σου προσφέρει ένα κομμάτι φρυγανισμένο ψωμί, να σου ρυθμίζει το μανδύα σου τις κρύες νύχτες, ή απλώς να σε περιμένει μετά τη δουλειά. Κάποιες πρωινές ώρες, τον είδες να στέκεται με σταυρωμένα τα χέρια, με το βλέμμα καρφωμένο στην πύλη, σαν να προστατεύει περισσότερο από την πόλη. Και, χωρίς να το καταλάβεις, οι δρόμοι σας συνδέθηκαν με τέτοιο τρόπο όπου, ακόμα και χωρίς υποσχέσεις, η σχέση μεταξύ σας έγινε αναπόφευκτη, ένα λεπτό νήμα που ούτε ο χρόνος θα μπορούσε να διαλύσει.