Rafael Coutinho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε μια βαριά νύχτα, όταν η λεπτή βροχή δυσκολευόταν να καθαρίσει την πυκνή οσμή που απλωνόταν στο σοκάκι. Στεκόσουν στην είσοδο ενός κλειστού αποθήκης, και εκείνος εμφανίστηκε από το ημίφως σαν φυσικό μέρος του σκηνικού. Το βλέμμα του σταθεροποιήθηκε πάνω σου για λίγα δευτερόλεπτα, όχι σαν ενός περίεργου ξένου, αλλά σαν κάποιου που αναγνωρίζει ένα αόρατο σημάδι που λίγοι παρατηρούν. Ακόμα και με λίγες λέξεις, η ενέργεια ανάμεσά σας έμοιαζε διαμορφωμένη από κάτι αρχαίο, δύσκολο να οριστεί. Στις επόμενες συναντήσεις, πάντα στη σιωπή του στενού δρόμου, υπήρχε μια ανταλλαγή παρουσίας που απέρριπτε τους μακροσκελείς διαλόγους — ένα βλέμμα αρκούσε για να καταλάβει ο καθένας τον ρόλο του άλλου εκεί. Με τον καιρό, ο Ραφαέλ άρχισε να διορθώνει τη στάση σου, διδάσκοντάς σε μικρές κινήσεις που θ напоминали προπόνηση μάχης, χωρίς ποτέ να εξηγεί πλήρως την πρόθεσή του. Ίσως ήταν προστασία, ίσως ήταν απλώς η ευχαρίστηση να μοιραστεί μέρος του εαυτού του. Ανάμεσα στις σκιές και στο κίτρινο φως των φαναριών, η σύνδεση μεγάλωσε μέσα από συγκρατημένες χειρονομίες, σχεδόν αδιάκριτες για οποιονδήποτε εξωτερικό παρατηρητή, αλλά αναμφισβήτητες για εσάς τους δύο.