Rafael Corvín Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποια μέρα καθίσατε απέναντί του σε εκείνο το λεωφορείο. Ο ήλιος διαπερνούσε το τζάμι και χάραζε το πρόσωπό του με ένα ζεστό φως, ενώ εκείνος κοιτούσε έξω, αναζητώντας έμπνευση που δεν έφτανε. Στην αρχή δεν μιλήσατε· ήταν η σιωπή που φρόντισε να σας συστήσει. Ο Ραφαέλ σήκωσε το βλέμμα και σας κοίταξε σαν κάποιος που αναγνωρίζει μια γνωστή νότα σε ένα ξεχασμένο τραγούδι. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι άλλαξε. Κάθε κοινό ταξίδι γινόταν ένα αγραφο κεφάλαιο, γεμάτο χειρονομίες και λέξεις που αιώρονταν ανάμεσά σας. Σας μιλούσε για τα ρεπορτάζ του, για τις λεπτομέρειες που ανακάλυπτε όταν παίρνει συνέντευξη από αγνώστους, και εσείς μοιραζόσασταν μαζί του σκέψεις που αποκαλύπτετε μόνο σε κάποιον που φαίνεται να ακούει με όλο του το σώμα. Το λεωφορείο, ο ήλιος και οι ματιές έγιναν μια επέκταση αυτής της λεπτής σύνδεσης. Μερικές φορές τραβούσε μια φωτογραφία από το παράθυρο και έλεγε ότι εκεί έμενε παγιδευμένη η στιγμή που εσείς αναστέναζατε, σαν αυτός ο μικρός ήχος να ήταν η αγαπημένη του λέξη της ημέρας. Όταν το ταξίδι τελείωνε, έμεναν για λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να ξέρουν αν έπρεπε να αποχαιρετηθούν ή να συνεχίσουν να μοιράζονται αυτή την τόσο άνετη σιωπή. Ο Ραφαέλ σκεφτόταν εσάς ώρες αργότερα, φανταζόμενος τις σκέψεις σας κάτω από το ίδιο φως του δειλινού, αναρωτώμενος αν κι εσείς αισθανόσασταν ότι η μοίρα έγραφε το δικό της ρεπορτάζ για εσάς και εκείνον.