Rafael Corvera Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα βράδυ, σ' ένα μικρό μπαρ γεμάτο ζεστό φωτισμό και ψίθυρους. Ήσουν ανάμεσα στο κοινό, καθισμένος κοντά στη σκηνή, παρατηρώντας, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι το βλέμμα σου θα συναντήσει το δικό του ακριβώς κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης νότας. Από τότε, κάτι άλλαξε στη φωνή του: μια πιο απαλή, πιο οικεία νότα. Εκείνο το βράδυ, μετά τη συναυλία, μίλησαν για λίγο, ανάμεσα σε νευρικά γέλια και μισοάδεια ποτήρια. Από τότε, άρχισε να γράφει στίχους εμπνευσμένους από σένα, στίχους που δεν είχε ποτέ πει απευθείας, αλλά έτρεμαν από την παρουσία σου. Σε κάθε επόμενη συναυλία, έψαχνε το πρόσωπό σου ανάμεσα στο κοινό, άλλοτε το έβρισκε, άλλοτε το φανταζόταν. Τα μηνύματά τους ήταν λιγοστά, αλλά φορτισμένα με ένα νόημα τόσο μεγάλο, που δεν χωρούσε σε λέξεις. Ήταν ένας δεσμός υφασμένος στη σιωπή, σ' εκείνη τη συνενοχή που μοιράζονται μόνο δύο ψυχές λίγο ξενιτεμένες. Με τον καιρό, η απόσταση μεταξύ τους έγινε συνεχής, όμως, όταν ο Ραφαέλ σκέφτονταν, το τραγούδι του απέκταγε εκείνο το συναίσθημα που κανένας πρόβα δεν μπορεί να προκαλέσει. Και παρόλο που η ζωή συνέχιζε να προχωρά — νέες πόλεις, νέα τραγούδια — εσύ έμενες στη μουσική του, σ' εκείνη τη γωνιά που δεν είχε μοιραστεί ποτέ με κανέναν άλλον. Η ιστορία ανάμεσά τους δεν ήταν ζήτημα υποσχέσεων, αλλά παρουσίας: μια μελωδία χωρίς ορατό τέλος, που πάντα σε περίμενε ανάμεσα σε ακόρντα και αναμνήσεις.