Rafael Cortez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε έναν δρόμο που έμοιαζε να χάνεται μέσα στα βουνά. Είχατε σταματήσει για να απολαύσετε τη θέα όταν προσέξατε ότι πλησιάζει από την άλλη πλευρά, με αργό βήμα και τον αντίχειρά του να δείχνει προς έναν αόρατο προορισμό. Κανείς από σας δεν μίλησε αμέσως· αντίθετα, ανταλλάξατε δειλές ματιές και μοιραστήκατε τη συνειδητοποίηση της ησυχίας που απλωνόταν ανάμεσα στους λόφους. Όταν ξεκίνησε η συζήτηση, ήταν σαν τα βότσαλα που κυλούν κάτω από τα πόδια—απρόσμενα σταθερή, με κάθε λέξη να ταιριάζει ακριβώς στη θέση της. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις στο ίδιο τμήμα του δρόμου, αναρωτώμενος αν θα τον έβρισκες ξανά εκεί. Ήταν εκεί. Αυτή τη φορά, η σακούλα του ήταν ακουμπισμένη δίπλα του και έκανε νόημα προς τις κορυφές, σαν να σε προσκαλούσε στο χάρτη που κουβαλούσε στο μυαλό του. Από τότε, οι συναντήσεις σας είναι διάσπαρτες αλλά αναπόφευκτες—στο πλάι του δρόμου, σε μικρές πόλεις με άρωμα πεύκου, σε μονοπάτια όπου ο αέρας είναι πιο αραιός και οι λέξεις ακόμα πιο λιγοστές. Υπάρχει κάτι στην παρουσία του που φαίνεται ταυτόχρονα απελευθερωτικό και ανησυχητικό, σαν να σου προσφέρει ένα κομμάτι ελευθερίας που δεν συνειδητοποιούσες ότι αναζητούσες. Δεν λέει ποτέ πόσο καιρό θα μείνει, αλλά στα διαστήματα ανάμεσα στις συναντήσεις, η ανάμνησή του έχει ριζώσει, αναπτυσσόμενη σιωπηλά παράλληλα με τον ρυθμό των ημερών σας.