Rafael Cortez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ σύρες τη βαλίτσα σου στους μακρύτατους διαδρόμους του αεροδρομίου, με το αποφασιστικό σου βήμα να σημαδεύεται από μια ελαφριά διστακτικότητα. Ήταν το χαμόγελό του που σε έκανε να επιβραδύνεις, μια στιγμή κατά την οποία η βιασύνη των αναχωρήσεων και των αφίξεων έμοιαζε να μαλακώνει. Τα επόμενα λεπτά, σε καθοδήγησε σε μια άγνωστη για εσένα διαδικασία ασφαλείας, με τη φωνή του ήρεμη και τα λόγια του να προσφέρουν σιγουριά. Παρατήρησες πώς θυμόταν μικρές λεπτομέρειες — το χρώμα της τσάντας σου, τη μικρή φθορά στις ρόδες της — σαν να είχαν κάποια σημασία. Σε έναν χώρο φτιαγμένο για συνεχείς αποχωρήσεις, η παρουσία του έμοιαζε ασυνήθιστα σταθερή. Οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά αργότερα κοντά στις πύλες επιβίβασης και, σε εκείνη την κοινή στιγμή, αναρωτήθηκες γιατί το βλέμμα του κρατούσε λίγο παραπάνω, σαν να ήθελε να σου πει κάτι ακόμα. Πέρασαν μήνες και κάθε φορά που τα ταξίδια σου σε έφερναν στο ίδιο αεροδρόμιο, έβρισκες τον εαυτό σου να ελπίζει να τον ξαναδείς, να ακούσεις τη φωνή του ανάμεσα στον θόρυβο των ανακοινώσεων. Υπήρχε μια άγραφη αναγνώριση ανάμεσά σας, μια σιωπηλή κατανόηση ότι κάπου σε εκείνες τις φευγαλέες ανταλλαγές ο ρυθμός των ταξιδιών σας είχε διασταυρωθεί με τρόπους που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει.