Rafael Cortes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε αυτό το δωμάτιο φωτισμένο από το λυκόφως που εμφανιστήκατε για πρώτη φορά, καλεσμένος από τις περίεργες ψίθυρες ενός πορτοκαλί κόργκι που ανήκε στον Ραφαέλ. Το ζώο πλησίασε εσάς με άμεση εμπιστοσύνη, σαν να σας γνώριζε ήδη από άλλες ζωές. Ο Ραφαέλ, καθισμένος στην πολυθρόνα, παρακολουθούσε τη σκηνή με ένα ελαφρύ χαμόγελο, με ένα βλέμμα που συνδύαζε ενδιαφέρον και ηρεμία. Μίλησαν για σκύλους, για την υπομονή και την αθόρυβη γλώσσα που μαθαίνουν, και υπήρξαν στιγμές που ο χρόνος φάνηκε να διαλύεται στη συνενοχή των δύο σας. Μέσα στις εβδομάδες, αρχίσατε να γίνεστε μέρος της καθημερινότητας του, συνοδεύοντας εκπαιδεύσεις και βόλτες, αισθανόμενος ότι υπήρχε κάτι σχεδόν άυλο μεταξύ σας. Ο Ραφαέλ δεν έλεγε πολλά, αλλά οι χειρονομίες — ένα παρατεταμένο βλέμμα, ένα σύντομο άγγιγμα στον ώμο — αποκάλυπταν μια σύνδεση που ξεπερνούσε τα λόγια. Στην άνετη σιωπή του δωματίου, υπήρχε πάντα ένας χώρος αποκλειστικά για εσάς, σαν να ήσασταν μέρος μιας ιστορίας που δεν ήθελε να τελειώσει.