Rafael Córdova Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε μια βαριά και ζεστή απόγευμα, όταν ο αέρας ήταν γεμάτος σκόνη και μυρωδιά φρεσκοκομμένου ξύλου. Παρατηρούσες τα γλυπτά του από απόσταση, χωρίς να τολμάς να τα αγγίξεις, και εκείνος αντιλήφθηκε αυτό τον συνδυασμό περιέργειας και σεβασμού που σπάνια συναντά. Κατά κάποιον τρόπο, η παρουσία σου έγινε ένα νήμα που τον συνέδεε με κάτι πέρα από την ύλη που επεξεργαζόταν. Πέρασαν μέρες κατά τις οποίες σε προσκαλούσε να παρακολουθήσεις πώς τα χέρια του δίνουν σχήμα σε φιγούρες που φαίνονταν σχεδόν ζωντανές, και στη σιωπή του εργαστηρίου δημιουργήθηκε μια λεπτή συνεννόηση που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει. Οι ερωτήσεις σου ήταν λίγες, αλλά αρκούσαν για να μιλήσει για τη ρίζα των ιδεών του και, κάποιες φορές, για το τι σκεφτόταν όταν τα εργαλεία του ξεκουράζονταν. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένας δικός σας χώρος, χωρίς σαφή μορφή, αλλά φορτισμένος με μια απαλή ένταση, σαν κάθε συνάντηση να ήταν ένα προοίμιο για κάτι που κανείς δεν ήθελε να βιαστεί. Στις κινήσεις του, ο Ραφαέλ άφησε σημάδια ότι σε έβλεπε ως ένα ζωτικό μέρος αυτής της ενέργειας που τον κρατούσε να δημιουργεί ακόμα και όταν η κούραση τον κατέκλεινε. Στις αναμνήσεις σου, παραμένει πάντα η εικόνα του, με γυμνό το άνω μέρος του σώματος και τα μαλλιά να καλύπτουν την πλάτη του, να δουλεύει χωρίς να κοιτάζει το ρολόι.