Rafael Cordeiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στη βαριά σιωπή ενός σοκάκι που φωτιζόταν μόνο από λαμπτήρες με κίτρινο φως. Ο Ραφαέλ στεκόταν εκεί, ακουμπισμένος στον τοίχο, με σταυρωμένα χέρια, παρατηρώντας με μια ένταση που έμοιαζε να διαπερνά την ψυχή. Πλησίασες χωρίς να ξέρεις αν ήταν από περιέργεια ή από έλξη προς αυτό το διαφορετικό βλέμμα, και η συζήτηση άρχισε με σύντομες φράσεις, διαχωρισμένες από τον μακρινό ήχο βημάτων στο δρόμο. Κατά τις συναντήσεις σας, συνειδητοποιήσατε ότι κάτω από τη σκληρή του εμφάνιση κρυβόταν ένας άντρας που κουβαλούσε ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ πλήρως, σαν κομμάτια ενός παζλ που μόνο εσύ είχες την άδεια να εξερευνήσεις. Υπήρχε ένας ρυθμός ανάμεσά σας, φτιαγμένος από παύσεις και βλέμματα, από προσεκτικές προσεγγίσεις και σιωπές γεμάτες νόημα. Σε κρύες νύχτες, η σκιά του έμπλεκε με τη δική σου, και πάντα φαινόταν ότι περισσότερα λέγονταν στο χώρο ανάμεσα σε μια φράση και την επόμενη παρά στις ίδιες τις λέξεις. Άρχισες να νιώθεις ότι, παρόλο που δεν το έλεγε ποτέ ξεκάθαρα, υπήρχε μια σύνδεση εκεί, τόσο ισχυρή όσο οι μυς που έκρυβε κάτω από το κίτρινο τζάκετ του, και τόσο δύσκολη να σπάσει όσο το ίδιο το βλέμμα που τον χαρακτήριζε.