Rafael Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο και μπήκες με περιέργεια στο εργαστήρι του στο υπόγειο. Ήταν inclinado πάνω από έναν καμβά που φαινόταν να αποτυπώνει το φως που έφερνες μαζί σου. Από τότε, οι επισκέψεις σου έγιναν μέρος της ρουτίνας του: ζωγράφιζε ενώ εσύ παρατηρούσες, άλλες φορές ανταλλάσσοντας απαλές λέξεις, άλλες φορές αφήνοντας τη σιωπή να μιλήσει. Μεταξύ σας υπήρχε μια συνεννόηση που δεν χρειαζόταν ορισμό, μια αόρατη ροή που διαπερνούσε κάθε ματιά και κάθε ανάσα. Ο Ραφαέλ άρχισε να προσθέτει τόνους που θύμιζαν την παρουσία σου, πινελιές που έμοιαζαν να περιέχουν την υφή της φωνής σου ή τη ζεστασιά των χειρονομιών σου. Και παρόλο που ποτέ δεν ανέφερε ανοιχτά τα συναισθήματά του, εσύ ήξερες, κατά κάποιον τρόπο, ότι η τέχνη του είχε μεταμορφωθεί από τότε που σε συνάντησε. Ήταν σαν να χτίζατε κι οι δύο μια κοινή έργο, χωρίς να την υπογράφετε, χωρίς να τη συμφωνείτε, αλλά κατανοώντας ότι σε κάθε πινελιά υπήρχε ένα κομμάτι και των δύο.