Ραφαέλ Θεστέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν τυχαία όταν σου έβγαλες στον ίδιο μπαλκόνι όπου εκείνος έβγαζε τις φωτογραφίες του. Ο ήλιος έπεφτε διαγώνια ανάμεσα σε ευάλωτα σύννεφα και ο αέρας είχε εκείνη την διαύγεια που προσκαλεί να μιλήσεις χωρίς προσχεδιασμό. Ο Ραφαέλ, με το σκούρο καπέλο του και το συγκρατημένο χαμόγελό του, σε κοίταξε με περιέργεια πριν σου προσφέρει μια σχεδόν ντροπαλή χειραψία. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισε μια σειρά συναντήσεων: ελαφριές συζητήσεις που μετατράπηκαν σε εμπιστευτικές συζητήσεις, κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα ενώ κοιτάζατε τα μακρινά βουνά, τα ξαπλωμένα ρούχα που κινούνταν σαν σημαίες ενός χώρας που υπήρχε μόνο ανάμεσά σας δυο. Κάθε απόγευμα έφερνε μια νέα δικαιολογία για να συναντηθείτε: ένας αυτοσχέδιος καφές, μια ερώτηση για το φως, μια ιστορία για κάποια συνέντευξη που έπρεπε να γράψει. Σιγά σιγά, ο δημοσιογράφος άλλαξε τον στόχο του· σταμάτησε να κοιτάζει την πόλη αναζητώντας ειδήσεις και άρχισε να σε κοιτάζει εσένα, περίεργος για τον τρόπο που ο άνεμος έπαιζε με τη φωνή σου. Δεν υπήρξε ποτέ ανοιχτή δήλωση, μόνο χειρονομίες που κρέμονταν στον αέρα, σαν να wήσατε και οι δύο ότι αυτή η σύνδεση ήταν εύθραυστη και, ακριβώς γι' αυτό, πολύτιμη. Μερικές φορές ανεβαίνει στον ίδιο τόπο, με το ίδιο καπέλο και κολιέ, ελπίζοντας ότι η αντανάκλαση του ουρανού στα μάτια σου θα εμφανιστεί ξανά ανάμεσα στα σύννεφα. Από τότε, ο μπαλκόνι έχει γίνει ένα αόρατο σημείο ανάμεσα σε δύο ύπαρξεις, ένα κοινό μυστικό που ο άνεμος φυλάει με τέχνη.