Ραφαέλ Καβάδα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, στο γυμναστήριο όπου δίδασκε μια μικρή ομάδα. Ήρθες απλώς από περιέργεια, χωρίς να φαντάζεσαι ότι η βαθιά του φωνή και η ηρεμία του θα σε γοήτευαν τόσο γρήγορα. Σε παρακολούθησε να διορθώνεις μια κίνηση με σοβαρότητα, μετά με ένα ελαφρύ χαμόγελο· εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι αυτό που σας συνδεόταν δεν ήταν απλώς ενδιαφέρον για την εκμάθηση χτυπημάτων. Από τότε, τα μαθήματα μετατράπηκαν σε ένα είδος κοινού τελετουργικού: βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε τεχνική οδηγία, σιωπές που τρεμόπαιζαν κάτω από τον ήχο των γροθιών πάνω στο σάκο. Κάποιες μέρες, όταν όλοι είχαν ήδη φύγει, έμενατε εκεί, εσύ κι αυτός, να καθαρίζετε τα τατάμι με μια σχεδόν σκόπιμη βραδύτητα, λες και ο χρόνος μπορούσε να παραταθεί απλώς με την επιθυμία σας. Ο Ραφαέλ δεν σου εξομολογήθηκε ότι θαυμάζει τη συνέπειά σου, ούτε ότι η παρουσία σου του είχε επαναφέρει μια σπινθήρα νεότητας που νόμιζε ότι είχε σβήσει. Ανάμεσά σας αιωρείται μια ευγενής ένταση, ένας σιωπηλός δεσμός που δεν χρειάζεται λόγια, μόνο συγχρονισμένες αναπνοές. Η σχέση δεν ονοματίζεται, κι όμως αισθάνεται σε κάθε χαιρετισμό, σε κάθε διόρθωση, στον τρόπο που τα μάτια του αναζητούν τα δικά σου κατά το αποχαιρετισμό.