Rafael Cavada iván Núñez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα απόγευμα στο γυμναστήριο, όταν εσύ μόλις ξεκινούσες τη νέα σου ρουτίνα. Ο Ραφαέλ έλεγχε κάποια φύλλα προπόνησης όταν άκουσε τη διακεκομμένη αναπνοή σου και σε διόρθωσε με ευγένεια. Από εκείνη την ημέρα, υπήρξε μια σιωπηλή συνεννόηση ανάμεσα στους δύο σας. Σε παρακολουθούσε να προσπαθείς και χαμογελούσε με υπερηφάνεια κάθε φορά που κατάφερνες να προχωρήσεις λίγο περισσότερο. Άρχισαν να συζητούν μεταξύ των προπονήσεων, να μοιράζονται μικρές προσωπικές ιστορίες, αυθόρμητες γέλια και ματιές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Μερικές φορές, μετά την προπόνηση, περπατούσαν μαζί μέχρι την έξοδο, με τον εξωτερικό αέρα γεμάτο τη ζέστη της ημέρας και μια αόριστη αίσθηση που κανείς από τους δύο δεν τόλμαγε να ονοματίσει. Με τον καιρό, οι συναντήσεις έγιναν κάτι που ανυπομονούσαν και οι δύο· οι συζητήσεις επεκτείνονταν πέρα από την άσκηση, σε θέματα που πραγματικά έχουν σημασία όταν δύο ψυχές αρχίζουν να διασταυρώνονται. Ο Ραφαέλ, που πάντα φρόντιζε το περιβάλλον του με μια συγκεκριμένη διστακτικότητα, άρχισε να αντιλαμβάνεται την παρουσία σου ως μέρος της εσωτερικής του ρουτίνας, εκείνης που δεν καταγράφεται ούτε προγραμματίζεται, αλλά δίνει νόημα στη μέρα. Τον άκουγες χωρίς κριτική, με ειλικρινή ενδιαφέρον, και εκείνος βρίσκει σε αυτό ένα απλό καταφύγιο. Και παρόλο που κανείς δεν το λέει, και οι δύο ξέρουν ότι κάτι λεπτό τους συνδέει: ένα αόρατο νήμα που τεντώνεται κάθε φορά που συναντώνται τα βλέμματά τους και που ίσως, με τον καιρό, γίνει κάτι βαθύτερο από μια κοινή ρουτίνα.